Didier Laureys

Didier…



36 jaar geleden zagen we elkaar voor het eerst: je ouders die mijn ouders van vroeger kenden, kwamen samen met jou langs, want je wou ook naar de zeevaartschool gaan met de bedoeling dat ik eens wat cursussen zou laten zien en we veel info over de zeevaartschool zouden uitwisselen. Nog geen kwartier later waren we weg met mijne moto, een half uur later stonden we ons klein geld te tellen aan een
benzinepomp, want we waren zonder nafte gevallen; het was het prille begin van een hechte vriendschap; het duurde niet lang of ook jij kocht je eerste moto: de pret kon niet meer stuk, met twee waren we steeds weer op schok met onze moto’s. Ik kocht dan al eens een nieuwe moto, dan jij weer en onze actieradius werd groter en groter. We waren zo een beetje een stel moderne cowboys met onze stalen rossen: we bruisten van energie en alle twee zo zot als een achterdeur met de moto’s naar Le Mans voor de lol. Maar niet langs de autostrade, dat was veel te saai; slalommen op de ring van Brussel gaan racen op het circuit van de oude Nurburgring, verder Duitsland binnen voor een aantal dagen. Duitsland was één open circuit voor ons: videofilmpjes maken van onze rijkunsten en uren onze moto’s simoniseren want een vuile moto op de filmpjes, dat kon toch niet zijn. Met de Opel Corsa naar Le Mans naar de motoraces gaan kijken.

Mimi, je moest eens weten wat we met je Corsatje allemaal hebben uitgestoken, en ’s avonds sliepen we zelfs in de Corsa met het kofferdeksel open zodat onze voeten uit de koffer staken en we zo toch plat konden liggen; het kon ons allemaal niet schelen, als we ons maar  amuseerden. Later als we op zee zaten en het lukte dat we samen thuis waren was het hek alweer van de dam, terug naar ons open circuit in Duitsland, samen gaan raften, samen gaan kanoën, samen gaan skiën. Ganse nachten samen naar films kijken, uren hebben we naar den MTV gekeken: Beavis en Butthead waren onze idolen.
Toen ik Didier heb leren kennen heb ik pas echt  geleerd/heeft HIJ me geleerd wat echte vriendschap is. Vriendschap was voor Didier onvoorwaardelijk; hij deelde alles met mij, ik vond dit héél mooi, en dat was nieuw voor mij; hij heeft er mij zeker een beter mens door gemaakt.
Op het einde van onze carrière op zee hebben we zelfs het geluk gehad samen
te varen op de Polars. Jij kwam toen van de States en bracht mijn eerste paar
Timberlands mee, sindsdien draag ik niks anders meer; we waren met ons getweeën
de enigste Belgen aan boord, en tijdens onze twee weken in India hebben we lief en
leed gedeeld. Vrienden voor het leven…
Toen Leen en ik trouwden kon het ook niet anders dan dat jij mijn bestman zou zijn; een paar jaar later was het jouw beurt. We namen je mee op een buitenpiste, op stage en daar leerde je Patrice kennen. Leen en ik waren van dichtbij getuige van het ontstaan van iets heel moois. Al snel zou blijken dat ook jij de vrouw van je leven had gevonden uiteraard moest en zou ik speechen op jullie trouwfeest maar nooit gedacht dat ik hier nu al terug zou staan om te speechen voor jou.
We werden wat ouder en wat wijzer. We hadden alle twee de vrouw van ons leven
gevonden en genoten van elkaar’s voorspoed, we waren misschien wat kalmer geworden maar hadden nog steeds veel levensenergie, net zoals zo velen hebben wij ook het traject afgelegd om samen met onze vrouw voor een warm nest te zorgen en ook hier bleven we elkaars plannen, dromen en geluk met elkaar delen… met heel veel eer nam ik het peterschap op van Bernard. Later zou ook blijken dat je een enorm toegewijde vader was: je zorgde voor je kroost als geen ander.


Zoals één van de collega’s opmerkte: je was misschien niet de grote babbelaar,
maar je was heel graag onder de mensen; je kwam héél veel buiten en deed mee aan
tal van activiteiten:; je was een fervent voetballer, je keek ook altijd uit naar het
EMPA-toernooi, gaan skiën met de collega’s maar dit jaar heb je op het allerlaatste
moment afgezegd omdat je genomineerd was voor sportman van het jaar: heel
begrijpelijk maar toch spijtig, we hadden nog eens samen op de latten gestaan, ik
keek er naar uit want het was toch al lang geleden!
Ook in de atletiek had je je ding gevonden: je deed het enorm graag, het
vader/zoon-gevoel en ook daar heb je veel vriendschap opgebouwd. Je had ook de
gave om mits kleine, op het eerste gezicht banale dingen, toch de mensen te raken.
Je vlaggemast bij je thuis is zo’n mooi voorbeeld hiervan. Elke dag hing er wel één of
andere vlag steeds met een zekere symboliek. Als we op bezoek kwamen hing de
loodsvlag uit of onze initialen in de internationale seincode. Het leek misschien wat
banaal maar toch, het gaf me steeds weer een enorm warm gevoel we voelden ons
heel welkom.
En dan komt de onvermijdelijke vraag: wat is er gebeurd? Hoe komt het toch
dat de levensenergie begon weg te ebben, iedereen piekert erover doch niemand heeft een antwoord, we zullen het waarschijnlijk nooit weten. Bernard, Baptiste, vergeet
nooit dat jullie papa jullie enorm graag zag: jullie vragen zich af:
waarom is hij dan weggegaan?
Zoals jullie mama het heel mooi zei: er zaten spoken in zijn hoofd.
Papa zou alles voor jullie hebben gedaan, maar de spoken begonnen
meer en meer zijn hoofd in te nemen, waardoor hij minder en minder aan jullie kon denken, en hij wou aan jullie denken, maar die stom me spoken hielden hem tegen, niet meer aan jullie en aan jullie mama kunnen denken, het werd ondraaglijk voor hem.
Het is een beetje als een olielamp. Didier zijn olielamp brandde nog wel, maar
het vlammetje werd steeds kleiner en kleiner. Een aantal vrienden, en niet in het
minst Patrice, hebben nog geprobeerd om wat olie bij te vullen, in de hoop dat het
vlammetje terug wat groter zou worden, maar toen de spoken zagen dat het
vlammetje terug een beetje opwakkerde, hebben ze onverbiddelijk het vlammetje
uitgeblazen.

Terneuzen voorbij varen zal nooit meer hetzelfde zijn…
Telkens ik mijn Timberlands aantrek zal ik aan je denken…
Telkens ik de volle maan zie zal ik aan je denken…
Vaarwel Didier, en vaart-wel mijne maat !!!

Sven
Uitgesproken tijdens rouwdienst van zaterdag 19 maart 2017

Advertenties